2012/Sep/12

ตั้งแต่วันแรกที่ฉันได้ตัดสินใจที่จะเรียนร้องเพลง และมันก็เป็นสิ่งที่เปลี่ยนฉันตั้งแต่วันนั้นจนมาถึงวันนี้ ฉันขอบคุณพี่ชาย ขอบคุณพ่อแม่ และ ครอบครัวของฉัน ทุกๆคน ที่พวกเขาชอบจัดปาร์ตี้ เล่นกีต้าร์ ร้องเพลง ให้ฉันรักการร้องเพลง และตัดสินใจวันนึงที่จะขอแม่มาเรียนร้องเพลงเล่นๆกับครูแอน นันทนา บุญหลง แต่ครูคนแรกของฉันกลับเป็น พี่ ปา ปาริชาติ จันทร์ไทย ตอนนั้นพี่ปายังเรียนปีสี่ ที่เกษตร พี่ปาเสียงดีมาก สอนพื้นฐานคลาสสิคให้ฉัน ได้รู้จัก chest-mouth-head voices จนทุกวันนี้ แล้วฉันได้มาเรียน performance กับพี่แอน เรื่องการถ่ายทอดอารมณ์เพลงต่างๆ สังคมที่ รร.สอนร้องเพลงที่แรกในชีวิตสอนอะไรฉันหลายอย่าง ทั้งดีและไม่ดี ฉันยังจดจำคนที่ดี และไม่ดีต่อฉันได้ แต่ไม่ได้ติดใจอะไร พวกเขาเหล่านั้นล้วนแต่เป็นครู สอนว่าการใช้ชีวิตอยู่ในสังคมก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ฉันร้องไห้ ฉันโกรธ ฉันให้อภัย และฉันได้เรียนรู้...ฉันยังขอบคุณคนที่นั่น และอโหสิให้ ฉันได้ก้าวมาร้องเพลงให้คนอื่นฟัง จากเวทีเล็กๆที่โรงเรียนสอนร้องเพลงจัด จับพลัดจับผลูมาแข่งร้องเพลงของแกรมมี่ และได้ที่ 1 ในงานประกวดของพี่โบ นั่นทำให้ฉันได้ก้าวไปที่แกรมมี่ ... ผมสั้นๆ ตัวกลมๆ ประมาณ ม.3 พี่เบิร์ด ที่สอนเต้น พี่เท้ดดี้ และ พี่ๆอีกหลายๆคนที่ A&R ชั้น 28 ตอนนั้น ฉันขอบคุณพวกเขามาด้วยในวันนี้ บางคนที่ฉันอาจจะหลงลืมไปบ้าง ฉันยังจำได้ว่าหลายต่อหลายครั้งที่ฉันถูกเรียกไป screentest เรียกได้ว่า เข้าไปจนท้อ อยากจะพอสักทีแล้ว แต่การไปสัมผัสความรู้สึก on stage จริงๆ กับพี่ๆที่วงโรงเรียน อย่าง พี่หนอ พี่เต๊ป พี่มาร์ช พี่ชวน นำโดย อาจารย์กวีชาติ ทื่บดินทรเดชา จับฉันเข้าไปเป็นนักร้องนำวง Dream Project ใน Hotwave Music Award ครั้งที่ 2 นั่นคือจุดประกายแห่งการอยากเป็นนักร้อง อยากร้องเพลงให้คนอื่นฟังจริงๆจังๆเลยล่ะ ฉันจำได้ถึงวันที่เข้าไปดูคอนเสิร์ต UHT SUMMERTIME กับเพื่อนๆ ฉันจำความสุขวันนั้นได้ดี และฉันตั้งใจว่า ฉันจะทำให้ได้อย่างนั้น ฉันจะมอบความสุขให้ทุกๆคนได้อย่างที่ฉันได้รับในวันนั้นจากศิลปินที่ฉันชื่นชม มันอาจดูไร้สาระ และเป็นความฝันที่โง่ๆ แต่ฉันภูมิใจทุกครั้งที่นึกถึง เพราะวันนี้ฉันกล้าพูดได้เต็มปากว่า ฉันไม่ได้เอาแต่นั่งฝัน... วันนี้ฉันมาถึงจุดนั้นได้แล้ว... ขอบคุณ ลาบานูน ที่ดันมาออกเทปชุดแรกในช่วงที่ฉัน fail ขอบคุณ พี่เป้ ที่เปิดเพลงยาม ของลาบานูนในคืนนั้น ที่ Hotwave ทั้งๆที่ฉันหลีกเลี่ยงการฟังเพลงไทยมานาน เพราะเหนื่อยกับความพยายามแล้ว อยากกลับมาใช้ชีวิตเดิมๆ เป็นนักเรียน พอเสียทีกับความเพ้อฝัน แต่ความพยายามที่เพื่อนที่เคยร่วมประกวด Hotwave มาด้วยกันทำสำเร็จ ทำให้ฉันรู้ตัวเองว่า ที่ฉันคิดว่าฉันอยากจะล้มเลิกการเป็นนักร้องนั้น ฉันทำไม่ได้ เพราะมันคือความฝันที่ฉันหนีมันไม่ได้ ... ฉันขอบคุณแม่ ที่ให้ฉันไปเรียนร้องเพลงกับ ครูโรจน์ ครูโรจน์ คือครูที่แท้จริง คือครูที่เป็นสุดยอดที่สุดในชีวิตฉัน ฉันขอบคุณพี่ปอนด์ ที่เลือกและตั้งใจทำอัลบั้มแรกให้ฉันอย่างเต็มที่ ทีมงาน QX ทุกๆคน ตั้งแต่พี่ท้อป พี่นุจจี้ พี่หนูใหญ่ พี่ดี พี่ปลาช่อน พี่ๆทีมแต่งเพลง พี่ๆ K-9 พี่โอ๊ค (ผู้สร้างสาวเสื้อเหลืองคนนั้นนั่นเอง)และอีกหลายๆพี่ที่ยังไม่ได้พูดถึง พี่ๆ A-time media รุ่นแรก ตั้งแต่ HW#2 มาจน RVS และช่วง Promote ชุดแรก ฉันยังประทับใจในความอบอุ่นนั้นไม่รู้ลืมเลยจริงๆ ขอบคุณ พี่ๆทีม เมกเกอร์เฮดที่ ทำ MV เพลงกลับไปไม่เหมือนเดิมได้เศร้าขาดใจ ^^ ขอบคุณ ทีม บาแรมยู และขอโทษที่เด็กคนนี้เคยไปเกเรจนปั่นป่วนไปทั้งกองถ่ายสกาแคร์ แล้วก็เพลงยังไงก็รอหน่อย...มาถึงตอนนี้ยังรู้สึกผิดอยู่เลยนะเนี่ย... ขอบคุณมากๆกับ MV อีกสามสี่ตัว ที่เป็น pack ที่เหลือ ฝ่ายรายการแกรมมี่ ตั้งแต่ รุ่นพี่ไอซ์ ยังอยู่ เกมส์ฮอตเพลงฮิต จนกระทั่งมาจนทุกวันนี้ ก็ยังนึกแล้วอบอุ่นใจไม่แพ้พี่ๆ a-time เลย ขอบคุณพี่แหม่ม พี่เปิ้ล ที่แมส มอร์นิเตอร์ พี่แหม่มโมโหร้ายแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยโมโหใส่น้องคนนี้เลย กลับรักน้องคนนี้เสมออีกต่างหาก นิหน่ากำลังนั่งทบทวนว่า ทำใครตกหล่นไปบ้างหรือเปล่า... พี่ๆ EO. ทุกๆคน พี่แดง พี่นี พี่กล้วย พี่เก๋ ที่วนเวียนมาดูแลน้องคนนี้อย่างดี โดยเฉพาะพี่นีและพี่เก๋ ที่รับส่งดูแลกันตั้งแต่ชุดนักเรียน จนเรียนจบมหาลัย ขอบคุณโอกาสที่ อาประยูร มองเห็น และเลือกนิหน่าไปเล่นละครนายร้อยสอยดาว ขอบคุณช่อง 7 ขอบคุณ คุณแดง ที่ให้โอกาสนิหน่าเล่นเป็นเหมือนดาว ในละครเรื่องนั้น อาตึ๋ง ที่เป็นครูสอนการแสดงคนแรก...ไม่สิ แรกกว่านั้นคงเป็น ครูเล็ก ภัทราวดี ที่มีเวลาแค่สามวัน แต่คำสอนของครูยังติดอยู่ในสมองของเราไม่ลืม "ข้างหน้านั่นมีคนรอเราอยู่มากมาย เราต้องเอาความสุขออกไปให้เขา จำไว้ว่า ถ้าไม่มีความสุข ไม่อยากทำ อย่าทำ... ข้างนอกบนเวทีนั่น เธอต้องมีความสุข และไม่ได้แกล้งมีความสุขด้วย..." ขอบคุณเพื่อนๆแก๊งนายร้อยทุกๆคน ตั้งแต่ อ๊อฟ อาร์ต กี้ อู๋ ใหม่ และที่สำคัญ... อ๊อด..ที่เคยมีความทรงจำที่ดี ที่งดงามด้วยกันมากมาย... ขอบคุณที่เป็นคนคนนึงที่เคยทำให้นิหน่ามีความสุขมากๆ ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำที่ดีๆของนิหน่าที่คงไม่มีวันลืม... ขอบคุณ พี่มะนาวต่างดุ๊ดหัวแดง พี่ต้นข้าว..ที่สอนให้รู้ว่า ความรัก บางครั้งก็เหมือนเรือกับประภาคาร... ที่ได้แต่เฝ้ามองอยู่ไกลๆคงดีกว่า..ให้ประภาคารได้ส่องทางในความมืด.. แต่คงไม่เป็นการดี ถ้าเราจะอยู่กับประภาคารไปจนตลอดชีวิต.. ขอบคุณอาอ้อม แม่ตุ๊ก พี่นิว พี่ยุ้ย และทีมงาน ใบตอง และ ทีม promotion ชุด 2 พี่ๆทำกันเต็มที่ ยังไงก็ยังขอบพระคุณอยู่เสมอๆ ขอบคุณแกรมมี่ ที่สอนให้ฉันเข้มแข็งขึ้น และรู้ว่าต้องเดินต่อไปยังไง ขอบคุณ อาตู่ พี่นุช เป่าจินจง พ่ออี๊ด คุณยาย พี่นุ่น พี่ต้อม และอีกหลายๆคน ที่ทำให้ฉันได้มีวันที่แสนภาคภูมิใจ ขอบคุณ ราม เพื่อนจากวิทยาลัยนาฏศิลป์ ที่สอนตีกลองสะบัดชัย  ขอบคุณรางวัลจากสามสถาบันในเรื่องละคร ทั้ง TOP AWARDS/เมขลา /Star Awards และหนึ่งรางวัลจากงานเพลง ของ VIRGIN 40 HITZ AWARDS ขอบคุณ Mammy ชาร์ลอต ที่รักลูกสาวคนนี้เหมือนลูกจริงๆ พี่เข่ พี่น้ำหวาน BBTV และพี่หนึ่ง และทีมงานละครรักนิดๆ ขอบคุณ DIDA ทีมงานสาวใช้คนใหม่ Daravideo กับรายการซ่าแซบ พี่ๆทีมฤทธิ์มีดสั้น กับรายการ Short Fiction พี่ๆ teentalk กับรายการ คุยกับคิด พี่ๆ IESHOW ที่เคยได้ร่วมงานกันมาก่อน พี่ๆนักข่าวทุกๆคน ชาว NFCทุกๆคน  และแฟนๆละครทุกๆคน ขอบคุณ คุณเสี่ย แม่เตือน พี่เอ๋ อุ๋ย โอ๋ พี่ๆแห่งสหมงคลฟิล์ม ทุกๆฝ่าย รวมถึงทีมงาน ปั่น company ขอบคุณพี่ปรัช พี่ไก่ พี่ปุ๊ก พี่ๆบาแรมยู พี่ซอ มุมกล้อง พี่ชัยรัตน์ มูนบีม พี่ป๊อป ที่ Digital Lab พี่ภพ มือ POST-PRO ของเรา สยามพัฒน์ LAB และขอบคุณอีกหลายๆคนที่ไม่ได้กล่าวถึง ไม่งั้นคงยาวกว่านี้ ขอบพระคุณ อาจารย์ทุกๆท่าน ตั้งแต่ อนุบาลสังสิทธิ์ ถนอมพิศวิทยา บดินทรเดชา และมาที่ธรรมศาสตร์ ขอบคุณ เพื่อนๆทีเรียนด้วยกัน มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เอ๊กซ์ ไอ้เก่ง ปา ปุ๋ม ผึ้ง แป้ง เดือน จร ไปป์ แวว เพื่อนๆที่คณะทุกๆคน ไอ้แยม เบลล์ คุณเค้ก อีแอม เพื่อนๆในเอกฟิล์ม 43 ที่เราได้ร่วมทางจนวันนี้ ตอนนี้ก็ยังนึกอีกรอบว่าทำใครตกหล่นไปไหม... ขอบคุณคนที่ผ่านเข้ามาให้รู้จัก และผูกพัน และรักกันเหมือนเคยเจอกันมาก่อน ไม่ว่าจะเป็น พี่หนึ่ง คฑาหัสถ์ พี่แมว คิตตี้ของฉัน พี่แป๋ม พี่กบ พี่บัว พี่นัท วี และเพื่อนๆชาวคลับเหลิมทุกๆคน เจ้าเหมียว...แมวที่อยู่กับฉันมา 20 ปี... พี่ๆเพื่อนๆ scuba jam ที่ทำให้ได้มีความสุขกับโลกใต้ทะเลได้อย่างสุดๆ แป๋ว ต้อง ต่าย เอ้ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา ยามที่เราไม่มีใคร ขอบคุณโต๋ มาเรียม ปอ ที่เป็นเพื่อนที่เราดีใจที่ได้รู้จักเสมอ ขอบคุณ คุณพ่อสำรวย ที่ทำให้ความฝันอีกอย่างหนึ่งเป็นจริง นั่นคือการเป็นคาทอลิคที่โดยถูกต้อง ได้รู้จักพระคริสต์เจ้าในฐานะของคริสตชนคนนึง ขอบคุณคุณพ่อวีระ ครูวันเพ็ญ ที่เป็นแม่ทูนหัวให้ในตอนรับศีลล้างบาป... ขอบคุณทุกๆคนที่เดินผ่านเข้ามา จะนานหรือไม่ไม่สำคัญ แต่ฉันอยากส่งคำขอบคุณนี้ไปให้ในฐานะที่ทำให้ชีวิตของฉันได้เจอะเจอเรื่องราวมากมาย ขอให้พวกคุณทุกๆคนมีความสุขเสมอ... และหวังว่า บางครั้งคุณก็คงจะคิดถึงฉันคนนี้บ้างเหมือนกัน เหมือนอย่างที่ฉันนั่งคิดถึงพวกคุณทุกคนในค่ำคืนนี้... May God Bless u always

Comment

Comment:

Tweet