2012/Sep/12

สิ่งหนึ่งที่ค้างคาใจฉันตลอดมาตั้งแต่ตอนนั้น ที่ชีวิตฉันได้รับโอกาสที่จะได้ไปเรียนภาษา ที่ประเทศอังกฤษครั้งแรก ครั้งนั้น ความพยายามของฉันคือ การแอบแม่ไปสอบ ผลที่ได้คือ ฉันได้ทุนแบบ 70/30 นั่นคือต้องจ่ายเองอีกจำนวน 30% เป็นเงินประมาณ สองหมื่นบาท กับการไปอังกฤษ 6 สัปดาห์ ฉันรู้แค่ว่า ฉันอยากไป ดีใจมากๆ แต่ครั้งนั้น ฉันไม่ได้ไป เพราะแม่ไม่ให้ไป.. แม่อ้างว่า ไม่มีเงิน แต่ว่าจริงๆฉันรู้ว่า แม่ไม่อยากให้ฉันไป แม่ห่วงและหวงฉันมาก มากจนฉันปวดใจ.. ฉันร้องไห้หนักมากๆ มากจนฉันจำได้จนทุกวันนี้... ภาพความพยายามในการไปสอบ ตอนนั้นไปสอบที่เกษตรฯ บรรยากาศเป็นยังไง ฉันก็ยังจำได้ ... มันก็ยังเจ็บๆในใจทุกครั้งที่นึกถึง ครั้งที่สอง ฉันเดินทางไปถึงอังกฤษ เพื่อไปดูสถานที่เรียน ฉันอยากเรียนแม้จะเป็นการแลกเปลี่ยนเพียงแค่ปีเดียว ฉันคิดว่า ฉันจะเรียนต่อโทที่นั่น Bristol คือเมืองที่ฉันไป ... ทุกอย่างเหลือเพียงแค่ฉันขอวีซ่า แต่แล้วชีวิตฉันก็ต้องเกิดทางเลือก... มีคนยื่นคำขาดกับฉันว่า ถ้าไป งานที่นี่ก็ไม่ได้ทำ เพราะทำไม่ทัน แต่ถ้าไม่ไป ความฝันในการออกเทปของฉันจะได้เป็นจริงอีกครั้ง และฉันกำลังจะมีละคร เหมือนแกล้ง ฉันเลือกทำตามความฝันของฉัน แม้ว่าความฝันที่จะไปอังกฤษนั้น คือสิ่งที่ติดค้างในใจฉันมานานแสนนานก็ตาม... วันนี้ ฉันยังคงมองกลับไปในวันวาน ย้อนคิดไปว่า ถนนอีกสายที่ฉันเดินไป มันจะเป็นยังไง ถ้าวันนั้น ฉันไม่เลือกที่จะมาทางนี้ ตอนนี้ฉันจะอยู่ตรงไหนของโลกใบนี้ และฉันจะทำอะไรอยู่ บางที อีกสักปีสองปี ฉันอาจจะหนีไปเรียนต่ออีกครั้งก็ได้ แต่วันนี้ การตัดสินใจทำยังงั้น มันเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน เมื่อฉันเจอทางแยกอีกทาง ฉันนั่งมองอนาคตของฉัน สิ่งที่ฉันต้องเลือก ทำไมพระเจ้าช่างเมตตากับฉันมากมายจริงๆ บางครั้ง ทางเลือกมันมากจนฉันเหนื่อยใจ... วันนี้ฉันเองก็ยังนั่งเปิดดูเว็ปเรียนต่อ ฉันคิดอยากไปเหมือนกันนะ แต่ฉันก็ต้องนั่งตอบตัวเองว่า ไปเพื่ออะไร และอยู่เพื่ออะไร บางครั้ง เราสนองความต้องการเพราะว่าเราอยากไปตั้งแต่เด็กอย่างเดียวไม่ได้ การอยู่ที่นี่ บางครั้งมันให้อะไร สอนอะไรฉันมากกว่าการต้องไปเรียนต่ออย่างไม่น่าเชื่อ แต่บางทีฉันก็เบื่อ และอยากจะไปจากที่นี่เหมือนกัน.... เฮ่อ..ขอโทษที่พิมพ์อะไรสับสน แค่กำลังมึนๆกับชีวิตนิดหน่อยนะค่ะ...  

Comment

Comment:

Tweet