ชีวิตคนเรามันช่างเหมือนโรลเลอร์โคสเตอร์นะคะ
ไม่สิ ... อาจจะชีวิตคนไม่กี่คนก็ได้ ที่เป็นแบบนั้น ..แต่ที่แน่ๆ มีเราอยู่ด้วยคนนึง
มีหัวเราะเสียงดังสุดๆ ยิ้มกว้างสุดๆ และก็มีร้องไห้เสียงดังได้ไม่แพ้ใคร
น่าแปลกที่เมื่อวาน ตอนมีเรื่องน่าหดหู่ใจเกิดขึ้น เรากลับร้องไห้น้อยที่สุด
สติแทบจะอยู่ครบที่สุด ทั้งๆที่ไม่อยากจะยืนอยู่ในเหตุการณ์นั้นเลย ...
รู้สึกตัวเองเป็นประเทศพม่าค่ะ เหมือนพายุไซโคลนนาร์กิสพัดวูบบบบบบบบ
ทุกอย่างหายหมด แล้วปล่อยให้ประชาชนตาดำๆ
ยืนใบ้รับประทาน ว่าชีวิตจะไปทางไหนต่อ
แต่โชคดี พอดีตัวเองเป็นเหมือนพวกบ้านวางรากฐานไว้แน่นหนา
พายุเลยพัดไปไม่หมด พวก เสา ตอม่อ เหล็ก ปูนฉาบ ยังอยู่ครบ
แต่ก็อาจจะมีหลังคาบ้านปลิวไปบ้าง
ไม่เป็นไร ซ่อมได้ ....
บ่นอะไรก็ไม่รู้ คนอื่นคงไม่เข้าใจ แต่ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้หวังให้ใครเข้าใจ
จริงๆก็ไม่ค่อยอยากบอกให้ใครรับรู้ ถ้าเลือกได้ ก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เหมือนกัน
- - - -
วันนี้กลับมาทำงานต่อ กู้สภาพจิตใจให้กลับคืนมาให้ได้ เพราะหน้าที่ต้องทำมีเยอะ
ในช่วงเวลาแบบนี้ ถ้าเราไม่ฟื้นสภาพจิตใจตัวเอง แล้วเราจะช่วยคนอื่นได้ยังไง ...
พิมพ์ไปก็เหมือนสอนตัวเอง เขียนให้ตัวเองอ่าน ให้จำ ให้ย้ำกับตัวเองเยอะๆ
- - - -
ดีใจที่อย่างน้อยยังมีกำลังใจอยู่บ้าง ยังมีคนที่อยากจะรับฟังเราอยู่ ...
ยังมีคนที่เราไม่กล้าหวังให้เขาเข้าใจ แต่เขาก็ยังเข้าใจอยู่ ...
ขอบคุณมากๆนะคะ....
- - - -
เหนื่อยใจมากๆค่ะ แต่ต้องลืมไปให้ได้...
หวังว่าทุกอย่างมันจะดีขึ้น ...
หวังไว้อย่างนั้นจริงๆนะ
