วันนี้จัดห้องใหม่ หลังจากที่พยายามจัดอยู่หลายรอบ ไม่เสร็จซะที
ทิ้งของไปหลายถุงใหญ่ แต่ทำไม เหมือนว่าของในห้องมันไม่ลดลงเลย  - -'

ยังคงพยายามจัดอยู่ รื้อๆไปก็เจอของที่ไม่คิดว่าตัวเองเคยมี หรือไม่คิดว่ามันยังอยู่
เจอรูปเก่าๆ ขำๆ ก็เลยเอามารวบรวมไว้ให้เป็นที่เป็นทาง
เจอไดอารี่เก่าๆ ที่เขียนไม่เคยจบเล่ม เปิดอ่านไปก็ขำในเรื่องราวของวันเก่าๆ
ที่มันมีทั้งดีและไม่ดี ...

ค้นๆไป ก็ไปเจอเอาเรื่องราวที่ไม่ค่อยอยากจำแล้วบ้าง ก็เลยทิ้งใส่ถุงดำไปซะ
แล้วคิดว่าเราจะเป็นคนที่ตื่นจากฝันร้ายซะที จะเลิกจำในสิ่งที่ไม่ดี
อะไรที่ไม่ดีที่เคยเกิดขึ้น จะลืมมันไป แล้วใช้ชีวิตอยู่กับวันนี้ ให้มีความสุขในทุกๆวัน 

 - - -

วันก่อนอ่านเจอข่าวหญิงสาวคนนึง ที่"ลืมไม่เป็น" ชีวิตของเธอจะมีความทรงจำ
ทุกๆอย่างโดยละเอียด ประมาณว่า ถ้าถามว่า เมื่อเวลาบ่ายสองของเมื่อสามปีก่อน
เธอทำอะไรอยู่ เธอก็จะบอกได้โดยละเอียดเลยทีเดียว

ทุกๆความสุข และความเจ็บปวด ความเศร้าใจ มันติดอยู่กับเธอ 
เหมือน Harddisk ส่วนตัวที่มันไม่มีวันเต็ม แต่น่าเศร้านะ ที่เธอดันเป็นคน
ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ และคนเรามีนิสัยเสียคือ อะไรดีดีมักไม่ค่อยจำ
ส่วนใหญ่เรื่องที่เราไม่ค่อยอยากจำ เรากลับจะนึกถึงมันได้มากกว่า ...

เธอจึงใช้ชีวิตในทุกๆวัน อยู่กับความเจ็บปวดกับความทรงจำที่ไม่มีที่่สิ้นสุดเหล่านั้น

นักวิทยาศาสตร์อเมริกันบอกว่า นี่เป็นความพิเศษของคนที่หาได้น้อยมาก
จะเรียกว่า เป็นอัจฉริยะประเภทหนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่ถ้าเราจะเป็นอัจฉริยะแบบนี้
คิดว่าขออยู่แบบโง่ๆ ธรรมดาๆไปดีกว่า เพราะขนาดสมองเท่านี้ ความทรงจำที่ไม่ดี
บางทีมันยังมาหลอกหลอนกันได้อยู่บ่อยๆเลย

- - - -

ก่อนจะจบบล๊อกบ่นๆวันนี้ ...

หลายวันก่อน ใบไม้ใหญ่ร่วงลงอีกใบ ชีวิตของพ่อเพื่อนสนิทคนนึง
จากไปด้วยโรคมะเร็งตับ หลังจากที่อาทิตย์ก่อน น้องสาวของยายเรา
ก็เพิ่งจากไปด้วยโรคนี้ ...

ใบไม้ทุกๆใบที่ร่วงลงพื้น ชีวิตทุกชีวิตที่จากไป ทำให้เราคิดได้แล้วจริงๆว่า
วันนี้ เราได้ทำในสิ่งที่อยากทำแล้วหรือยัง
ได้บอกรักคนที่อยากบอก ได้กอดคนที่มีพระคุณกับเรา
เพราะเราต่างไม่เคยได้รู้เลยว่า วันสุดท้ายของเราแต่ละคน มันจะมาถึงเมื่อไหร่ ...

Seize the day นะคะทุกๆคน