8/09/07
สองทุ่มกว่าๆวันนั้น ไม่เคยรู้เลยว่า
การได้สบตาใครสักคน มันจะทำให้ชีวิตฉัน เปลี่ยนไป...
วันนั้น ฉันกลับจากซ้อมเทนนิส เหนื่อย ง่วง เพลีย หิวบ้าง แต่ก็ไม่รู้จะกินอะไร
คนที่ไปด้วยบอกให้แวะทักเพื่อนที่ไปยิงธนูเล่นอยู่ที่ร้าน ใจนึงไม่ค่อยอยากไป
เพราะอยากเลยกลับบ้าน แต่อีกใจนึงก็คิดว่า ไปสักหน่อยก็ได้มั้ง
ณ ที่นั้น ที่เราเจอกันครั้งแรก ...
21/09/07
เราไม่ได้เจอกันอีก ไม่ได้พบกันอีกกว่าสองอาทิตย์ แล้ววันนั้น เขาก็เข้ามาเรียน
ขณะที่ฉันยังนั่งเรียนอยู่ ตอนนั้น เราก็ได้แค่มองๆกัน เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด
เป็นเพื่อนของเพื่อน ขณะที่ฉันเองตอนนั้น ก็คงได้แต่มองเขาเป็นเพื่อนของเพื่อน
วันนั้น เราได้คุยกันบ้าง ไม่มาก ...
ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ว่าทำไม ถึงไม่ค่อยกล้ามองหน้าเขาตรงๆ ...
ถึงวันนี้ เหมือนจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ ว่าอะไรที่ทำให้รู้สึกแบบนั้นในวันนั้น...
ฉันกลับบ้าน ออนไลน์ตามปกติ เข้าไป hi5 ของเพื่อน แล้วหน้าตาคุ้นๆของคนนึง
ก็โผล่มาใน Friend Lists ของเพื่อน ... ไม่ใช่ใคร ... เขาคนนั้นนั่นแหละ ...
ฉันลองกดเข้าไปดู .. สักพักเสียงเพลงเพลงนึงก็ดังขึ้น ...
You give your hand to me, Then you say hello..
I can hardly speak,My heart is beating so.
And anyone can tell..
You think you know me well but you don't know me.
ฉันนั่งฟังวนไปวนมา เพลงนี้หาฟังอยู่หลายครั้ง แต่หาไม่เจอ มาเจอที่นี่เอง
วันนั้น ฉันแอดเขาไป แล้วก็ทื้งคอมเม้นต์สั้นๆไว้ ...
... ทุกอย่างอาจจะเริ่มจากวันนั้น ...
จากเพลงนั้น..
22/09/07
เราได้เจอกันอีกครั้ง ฉันมองเขาอยู่ห่างๆ เขาก็คงยังเงียบเหมือนเดิม
ฉันเองก็ไม่ได้พยายามจะทักอะไรมาก เพราะคิดว่ามันคงดูไม่ดีเท่าไหร่
เขาเองเหมือนไม่ได้อยากคุยกับฉันเหมือนกัน ก็เลยได้แต่มองๆไปแค่นั้น
วันนั้น ตอนอยู่ในสระ ระหว่างที่เขาลองว่ายไปรอบๆ แต่ตัวเขาลอยขึ้น
ฉันว่ายเข้าไปปล่อยลมใน BCD ของเขา ฉันก็ทำแบบนี้กับทุกคนที่มาเรียนดำน้ำ
เพราะต้องคอยดูแลขณะที่คนเป็นครูยังไม่ว่าง ติดสอนนักเรียนอีกคน
แต่วันนั้น ... ตอนที่อยู่ใต้น้ำ ... อยู่ใกล้ๆกันขนาดนั้น ...
ฉันรู้สึกแค่ว่า เราอาจจะใกล้กันเกินไป ...
หลังจากขึ้นจากสระ เราก็ยังคุยกันน้อยเหมือนเดิม
น่าแปลกที่ฉันวางตัวไม่ค่อยถูก จะทำอะไรก็เหมือนจะต้องคิดมากไปหมด
กลัวจะดูไม่ดี กลัวว่านี่คือสิ่งที่ไม่ควรจะทำ แม้กระทั่งกับเรื่องแค่ว่า
ฉันจะแบ่งแชมพูสระผมให้เขาใช้ดีไหม ???
ก่อนที่เราจะแยกย้ายกันกลับ ... ฉันมองเขา เขาบอกลาฉัน
แล้วเราต่างคนก็ต่างเดินหันหลังจากกันไปคนละทาง...
30/09/07
เราไปกินชาบูที่สุขุมวิทกับคนอื่นๆ เราสองคนนั่งห่างกันคนละฝั่ง
นอกจากระยะห่างที่นั่งไกลกัน ยังมีปัจจัยอื่นๆอีกที่ทำให้เรายิ่งไกลกันเหลือเกิน
เขายังเงียบเหมือนเดิม และฉันก็คงยังพูดมากเหมือนเดิม ... หุหุ
ฉันคุยกับแฟนเพื่อน เราให้ msn กัน เขานั่งมองอยู่ ไม่พูดอะไร
หลังจากที่เราแยกย้ายกันไป ... ฉันกลับมาที่บ้าน .. เปิดคอม
มีอีเมลนึงที่แอดเข้ามา ฉันแอบตกใจนิดหน่อย เพราะเหมือนว่าเมลนั้น
จะเป็นเมลของคนเงียบๆ ที่เราเพิ่งจากกันมาเมื่อไม่นานนี้ ...
เขาแอดฉัน !!!!
วันนั้นเป็นวันแรกที่เราได้คุยกันผ่านทาง msn ...
และจากสี่ทุ่มวันนั้น เราคุยกันถึงตีสอง !
