From the beginning 
http://herne.exteen.com/20080217/from-the-beginning 

4/10/07

เราคุยกันเรื่อยๆ คุยกันทุกวัน วันนึงก็นานหลายชั่วโมง
เขาคุยทาง msn ไม่เหมือนเวลาที่เจอหน้ากันแม้แต่นิดเดียว
เราแลกเปลี่ยนความคิดหลายๆด้าน ส่งเพลง แลกเพลงกันฟัง

มันทำให้การเจอกันครั้งถัดไป มันมีความพิเศษบางอย่างที่ซ่อนอยู่
แต่ฉันเองพยายามเหลือเกินที่จะไม่แสดงออกไปให้ใครรู้ โดยเฉพาะเขา
เพราะฉันรู้ว่ามันอาจจะทำให้เราสองคน ไม่สามารถคุยกันเหมือนเดิมได้อีก

ตอนนั้นฉันมั่นใจมากๆว่าจะทำได้ คิดว่ามันคงจะไม่มีอะไรมากเกินไปกว่านี้
แม้ว่าอีกใจนึง มันจะมีความรู้สึกบางอย่างบอกชัดเจนเลยว่า
การที่เราได้รู้จักกันครั้งนี้ อะไรหลายๆอย่างอาจจะไม่ได้ง่ายดายเลยก็ได้...

เขาเตรียมตัวไปสอบ ครั้งนั้น ทางร้านถามว่าฉันจะไปด้วยไหม...
ฉันอยากไปนะ อยากไปมาก แต่คิดว่าถ้าไป มันก็คงจะทำให้ทุกอย่างยากไปอีก
ฉันเลยคิดว่า ฉันไม่ควรที่จะไป ... มันคงจะดีกว่า

9/10/07

ฉันอยากเจอเขานะ อยากเจอ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเจอยังไง
วันนั้นฉันมีนัดกับพี่ที่พารากอน แต่ฉันโดนเบี้ยวนัด...
ได้ออนไลน์คุยกับเขาตอนกลางวัน เลยบ่นให้เขาฟัง

เขาบอกว่า ถ้าไม่มีเพื่อนไป เขาไปเป็นเพื่อนก็ได้ เพราะว่าจะต้องไปที่สยามอยู่แล้ว
หัวใจพองโตขึ้นมาด้วยความดีใจ อยากเจอเขา จะได้เจอแล้ว ...
แต่เมื่อบวกลบคูณหารออกมาแล้ว รู้สึกว่า มันไม่ควรเลยจริงๆ
ก็เลยพยายามจะบอกตัวเองว่า เราไม่ควรเจอกัน ไม่ควรเจอกัน ...

แต่บางที พระเจ้าอาจเขียนเรื่องราวทั้งหมดนี้ไว้แล้ว ...

วันนั้นเราเจอกัน... ฉันมีความสุข แต่ก็ขัดๆเขินๆ
มันควร หรือไม่ควรเป็นแบบนี้กันแน่นะ

12/10/07

ฉันชวนเพื่อนๆไปคาราโอเกะ ก่อนวันเกิดตัวเอง ชวนเขาไปด้วย ...
วันนั้นฉันดีใจ แต่ก็เศร้าใจไปพร้อมๆกัน ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำให้ตัวเอง และตัวเขา
อยู่ในสถานการณ์ที่มันแย่เอามากๆ แต่จะทำยังไงดี ในเมื่อเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
เวลาที่เราได้คุยกัน มันต่างจากเวลาที่ฉันอยู่กับคนอื่น มันไม่เหมือนกันสิ่งที่มีมา
หลายครั้งที่ใจฉันถามว่า ฉันควรตัดใจ และลืมเรื่องราวดีดีนี้ไป
หรือว่าควรจะเชื่อหัวใจตัวเองดี ...

เป็นวันเกิดที่มีความสุข แต่ก็เศร้า...

13/10/07

เราไปนั่งกินข้าวที่ร้าน secret garden ...
ตอนนั้น ต่างคนก็ต่างรู้ ว่าตัวเองคิดยังไง ...
แต่เรานั่งอยู่ใน secret garden นี่นะ แม้วันนั้นเราจะรู้ จะเข้าใจ ความรู้สึกของตัวเอง
แต่ก็คงได้แต่ฝากเอาไว้ ที่ secret garden แห่งนั้น ...

16/10/07

เขานั่งเล่นกับกระต่ายที่ร้านเพื่อนของฉัน ...
เรานั่งใกล้กัน นั่งติดกัน ...
ฉันกลัวว่า เขาจะได้ยินเสียงหัวใจฉันเต้น !!!

18/10/07

เราเจอกันก่อนฉันไปญี่ปุ่น
ฉันแน่ใจขึ้นทุกที ว่าระหว่างเรา มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้บ่อยๆ
แต่ก็แน่ใจขึ้นทุกทีเหมือนกัน ว่าทุกอย่างมันจะยาก และอาจจะวุ่นวาย

แต่ก็รู้ว่า ปฏิเสธเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนนี้ มันก็คงสายไปแล้ว..
บางทีการหายไปต่างประเทศซักอาทิตย์ มันอาจจะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

- - - - -

หลังจากวันที่กลับจากญี่ปุ่น ทางเดินของเราสองคนก็ได้มาพบกันอย่างจริงจัง
มันเริ่มต้นไม่สวยงามนัก แต่ความไม่สวยงามนั้น เรากลับได้พบว่า
ความอดทน ความเชื่อใจ และความไว้ใจของคนสองคนมันมีค่ามากแค่ไหน

คนที่ฉันรอ แววตาที่ฉันรอคอยมานานแสนนาน...
ฉันไม่แน่ใจเลยว่า เลิกรอ เลิกคิด เลิกหวังไปตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่แล้ว อยู่ดีดี เราก็ได้พบกัน ...

ฉันขอบคุณช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านั้น ที่ทำให้ฉันได้เห็น ได้เข้าใจ
และได้รู้ว่า เขาคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับชีวิตฉัน...

วันนี้ ฉันรู้ว่าไม่มีวันไหนที่ฉันรักเขาน้อยลงเลยสักวัน ...
และฉันรู้ว่า ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง คุณค่าของความรู้สึกนี้ มันจะยังคงอยู่
และฉันจะรักษามันไว้ให้ดีที่สุด ...