เราเอง เคยคิดว่า อยากไปทำงานประสานงานต่างประเทศ
แทนงาน Producer งานสร้างที่ทำอยู่
คือจริงๆ ความชอบของเราคือการได้เดินทางนะ
ได้ผจญภัย ได้ทำอะไรแปลกๆสนุกๆ
จริงๆงานพิธีกรซ่าแซบ เป็นอะไรที่ชอบมาก
เพราะได้ทำอะไรที่ไม่เคยได้ทำ บ้าๆดี
แต่สิ่งหนึ่งที่ถามตัวในสายงานที่ทำมาเกือบสองปี ตั้งแต่เรียนจบ
งานตอนที่ทำ กั๊กกะกาวน์ ยังไม่เต็มตัวขนาดนี้
แต่งานนี้ บอกได้ว่า การเป็น Producer ดูแลงานสร้าง
มันไม่ใช่อย่างที่เราชอบจริงๆนะ อยากทำงานประสานงาน
พวก ขาย-ซื้อ หนังระหว่างประเทศมากกว่า
ตั้งใจว่าเสร็จจากเขาชนไก่ จะลองไปหา position ในฝ่ายที่บอกดู
จะต่ำกว่า ใครจะมองว่าลดตำแหน่งตัวเองก็ช่างเขา เราไม่สนใจหรอก
เสียงนกเสียงกาก็แค่นั้น ชีวิตเรานะ จะทำอะไรก็เรื่องของเราไม่ใช่เหรอ
เราเคยบอกแม่ไว้ว่า เราจะไม่ยอมทนกับอะไรที่เราไม่ชอบ
เราไม่เรียนอะไรที่เราไม่ชอบ และไม่ทำอะไรที่ต้องฝืนตัวเองด้วย
การทำงานไปวันวัน โดยไม่มีความฝัน ไม่มีแรงจูงใจในการทำงาน
มันคือการฆ่าตัวตายไปช้าๆในแต่ละวันชัดๆเลยไม่ใช่เหรอ
วันนี้เรากลับมามองตัวเอง นี่ฉันกำลังจะติดลงไปในอะไรอยู่เนี่ย
บางครั้ง เราก็ต้องยอมถอย เพื่อที่จะก้าวไปได้ไกลและมั่นคงกว่าเดิมใช่ไหม ?
อีกความคิดหนึ่งที่อยากทำมานานคือ ร้านอาหาร
อาจเพราะโตมากับร้านอาหาร ช่วยน้าๆเสิร์ฟอาหาร
ช่วยแม่ทำ Bakery ตั้งแต่ยังเป็นตัววุ่นวาย จนโตพอช่วยได้
จำได้ว่า ชอบทำน้ำปั่นๆ โอวัลติน ชามะนาว เครื่องดื่มแปลกๆส่งมาให้เลย
เราเนี่ยชอบมาก ^^ ตอนเด็กๆ ช่วยเสริฟอาหาร ลูกค้ารักลูกค้าหลงเป็นประจำ
แม่ทำเค้กอร่อยมาก พายก็อร่อย ขนมปังปอนด์ก็ทำเอง
ยังจำได้เลยว่าเครื่องเลื่อยๆขนมปังเป็นแผ่นๆน่ะ เท่ห์มากๆ
ขนมปังลูกเกดแม่ไม่เคยเหลือทิ้ง ทำมาวางวันสองวันขายเรียบ
ตอนปิดร้านพริมโรสไป จำได้ว่า ลูกค้ายังเดินมาขอให้ทำขายอยู่เลย - -'
ตำรวจในซอยโชคชัย 4 เมื่อก่อนจับพี่กอล์ฟที่ขี่มอไซด์ไม่ใส่หมวก
บอกชื่อคุณลุงดุสิตสันต์ เขายังไม่สนใจ จะเขียนใบสั่งอย่างเดียว
พี่กอล์ฟบอกว่า เนี่ยๆ บ้านอยู่แค่นี้เอง เลยไม่ได้ใส่หมวกกันน๊อค
ที่เป็นร้านอาหาร ร้านพริมโรสอะพี่...
พี่จราจรร้องอ๋อ บอกว่า ข้าวต้มหมูอร่อยมากๆ
ชวนคุยๆๆๆ แล้วก็ปล่อยพี่กอล์ฟไปซะงั้น ไม่เขียนใบสั่งด้วย
พลังฝีมือการทำอาหารน้าบั๋มกับแม่ขนาดไหนให้มันรู้ซะบ้าง ^^
ยายก็ทำกับข้าวอร่อย น้ำพริกถ้ายายตำเองนี่ ทั้งบ้านถือถ้วยรอกันเลยทีเดียว
แม่บอกว่า น้ำพริกแม่ประนอมตัวจริง ต้องฝีมือยายจ๋านี่แหละ(ยายชื่อประนอม ^^)
ซุปไก่ใสของยายเด็ดขาดมาก พูดแล้วคิดถึง อยากกินเลยนะเนี่ย
ที่เลิกทำร้านพริมโรสเพราะพ่อบอกว่าไม่อยากให้แม่ทำร้านอาหารแล้ว
ยิ่งหลังๆ ลูกน้องเริ่มแยกย้ายไปมีครอบครัว ก็ไม่มีคนช่วย มันเหนื่อย
ก็เลยมาดูแลสองบริษัทที่เปิดตอนนั้น
ทุกวันนี้ เคยคิดเสมอว่า ถ้ามีโอกาส อยากมีร้านอาหารของตัวเอง
เป็นร้านนั่งสบายๆ เหมือนบ้าน อาหารอร่อยๆ มีเพลงเพราะๆ
จะ drink ก็ได้ chill ก็ได้ นั่งกินข้าวก็ได้ ที่ร้านมีรูปถ่ายเจ๋งๆ
รวบรวมเป็น postcard แจก หรือไม่ก็ทำตกแต่งร้าน...
จริงๆมีชื่อร้านในใจไว้แล้วด้วย แต่ไม่บอก เดี๋ยวหลุดๆๆ
เป็นหนึ่งความฝันที่ลอยคอรอคอยอยู่ ^^
อีกสิ่งที่อยากทำคือ ทัวร์... เพราะชอบเที่ยว
อยากจัดทริปดำน้ำ อยากเปิดร้านดำน้ำ
ชีวิตนี้ ไม่ได้อยากรวยล้นฟ้า แต่อยากมีความสุขกับชีวิตในทุกวัน
ไม่ได้อยากสบายโดยไม่ต้องทำอะไร ว่างๆไปวันๆ
แต่อยากได้ทำงานที่เรารัก ได้อยู่กับสิ่งที่เราฝันอยากจะทำ
แค่นั้น ชีวิตคงร่ำรวยมากพอ และไม่ต้องการอะไรอีกแล้วละ
วันนี้เพิ่งรู้สึกตัว ว่าเกือบจะยอมจำนนเดินมาตามทางที่เดินมา
จนลืมเหลียวกลับไปมองความต้องการในใจของตัวเองซะแล้ว
ตอนนี้ขอไปไล่ตามความฝันที่หล่นหายไปกลางทางก่อน...
หาเจอเมื่อไหร่ จะไม่เสียเวลาสักนาทีที่จะทำมันให้เป็นจริง...
เพราะชีวิตคนเรา มันมีค่าก็ตรงนี้ไม่ใช่หรอกเหรอ
