ความรักไม่มีใครรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และจะจบลงเมื่อไหร่..
ใครๆก็ไม่อยากให้จุดจบของความรัก เข้ามาหาในชีวิตตัวเองกันทั้งนั้น
ฉันเองผ่านความรักมาหลายครั้ง แต่ละครั้งทิ้งความงดงาม และความเศร้า
เอาไว้ในความทรงจำหลายต่อหลายหน บางคนฉันก็เก็บเข้าไว้ลึกสุดใจ
และเรายังเป็นเพื่อนกันจนถึงทุกวันนี้ แต่บางคน ฉันก็ลืมไปแล้วว่าเราเคย
มีความรู้สึกดีๆต่อกันขนาดไหน ...
กับผู้ชายคนหนึ่ง ที่ฉันได้มีโอกาสรักเขา มีช่วงเวลาดีๆด้วยกันสองปี...
เราเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนคนรัก เหมือนอะไรหลายๆอย่าง
ระหว่างที่คบกัน ฉันมีความสุข แต่ก็ว่างๆในใจหลายต่อหลายครั้ง
ฉันรู้ว่าเค้ารักฉัน แต่ทำไมมันยังว่างๆในใจ ...
ฉันรู้ว่าเค้าทำได้ทุกอย่างเพื่อกันและกัน แต่บางครั้งทำไมฉันยังโดดเดี่ยว
ฉันอยากจับมือ อยากให้เค้าคุยด้วย อยากให้เราเป็นเหมือนวันแรกๆที่คบกัน
แต่ฉันรู้ ไม่มีใครบนโลกจะโชคดีได้ขนาดนั้นหรอกนะ
เค้าซื้อบ้าน ฉันวาดหวัง แต่เหมือน มันยังไม่มาถึง วันที่เราสองคนจะได้อยู่ด้วยกัน
ฉันถามเค้าเรื่องแต่งงาน จินตนาการเรื่องการแต่งงานในโบสถ์ งานแต่งงานในฝัน
สิ่งที่ฉันแอบฝันมาตลอด แต่มันก็เหมือนจะยากเหลือเกินที่ฝันของฉันจะเป็นจริง
ฉันอยากพาเขาไปทุกที่ ให้คนได้รู้ว่าเรารักกันขนาดไหน งานบวช งานแต่ง งานศพ
ฉันอยากให้เขาเดินเคียงข้าง ภูมิใจไปด้วยกัน ว่าเรารักกันขนาดไหน แต่เค้าทำไม่ได้
เพราะเค้าไม่ชอบแบบนั้น ฉันก็ยอมรับในความแตกต่างของเรามาตลอด
ฉันขาดความรัก ฉันยอมรับ พ่อฉันเป็นคนไม่แสดงความรัก ฉันจึงอยากได้ความรัก
จากคนที่ฉันรัก อยากให้เค้าบอก ให้เค้าพูด ให้เค้าแสดงออกบ้างว่า รักฉันจริงๆ
ไม่ใช่รักอยู่ในใจคนเดียว ให้ฉันค้นคว้าหาคำตอบไปเรื่อยๆ
ในที่สุด วันหนึ่งฉันก็รู้สึกว่า เราคงไม่เหมาะกัน ฉันตั้งคำถามกับตัวเองว่า
ฉันจะอยู่เหมือนที่แม่อยู่ อยู่กับพ่อที่รักครอบครัว แต่ก็ไม่เคยแสดงออกเลย
ฉันน่าจะอยู่คนเดียวดีกว่า หากต้องเป็นแบบนั้น
และด้วยนิสัยของฉันเอง ฉันยอมรับว่า ฉันเป็นคนทุ่มเทให้ใคร ก็ทุ่มหมดใจ
ขอบซอกมุมใดของหัวใจ มีอะไรที่ให้ได้ ฉันให้ ฉันทำได้หมด
แต่ถ้าฉันให้หมดไปแล้ว ไม่เหลือที่จะให้อีกแล้ว ฉันก็ไม่รู้จะหาจากไหนมาให้
ทำไมนะ เราต้องรอถึงวันที่สายเกินไป รอให้กำแพงบ้านเราไม่แข็งแรงพอ
ให้มันพังทลายลงต่อหน้า และค่อยมาบอกว่า เราจะซ่อมมันนะ เราจะสร้างมันใหม่
ทำไมตลอดเวลาหกร้อยกว่าวันที่เราอยู่ด้วยกัน ทำไมเราไม่บอกกันว่าเรารัก
ทำไมเราไม่ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ทำไมเราไม่พยายามให้มากที่สุด
ทำไมเราต้องมารอดูความรักที่มันล่มสลายลงตรงหน้า
แล้วถึงคิดว่า ถ้าเป็นแบบนั้น ถ้าเป็นแบบนี้ ....
ฉันเสียดาย และเสียใจมาก กับปราสาททรายที่พังทลายลงไป
ฉันก่อมันด้วยความรัก และความตั้งใจ ฉันตั้งใจว่านี่คือปฏิมากรรม
ที่ฉันตั้งใจสร้างมันอย่างที่สุด เพื่อที่ฉันจะได้อยู่กับมันตลอดไป ...
แต่แล้ว ฉันก็ป้องกันมันจากคลื่นทะเลไว้ไม่ได้ ...
ฉันป้องกันคนเดียวไม่ไหว ...
สุดท้าย ฉันขอบคุณที่เค้าเข้าใจ และยอมให้เราต่างเดินไปข้างหน้า
ชีวิตของเรา ที่ผ่านมาพบกัน เป็นช่วงเวลาที่แสนวิเศษ
ฉันจะเก็บทุกความทรงจำนั้นไว้ มันเป็นสิ่งที่มีค่า ที่ฉันจะไม่มีวันลืม
และฉันจะเฝ้าดูเค้าเสมอๆ ฉันเชื่อว่าเค้าจะได้เจอคนที่ดี ที่เหมาะกับเค้า
คนที่ดูแลเค้าได้ดีมากกว่าที่ฉันเคยได้ดูแล ....
สุดท้าย - Peacemaker
สุดท้าย ฉันขอเอ่ยคำสุดท้าย ฉันขอบอกเธอได้ไหมฉันหวังว่าเธอคงฟัง
สุดท้าย ทั้งฉันและเธอผิดหวัง หลงเหลือแต่เพียงความหลังเพราะรักเราพังทลาย
ฉันจะจำสิ่งที่เธอทำพันครั้งที่เธอทำดี ฉันจะลืมสิ่งที่เธอเป็น สิบครั้งที่มันร้ายๆ
สุดท้ายฉันขอให้เราไม่โกรธ เลิกลากันไปด้วยความไม่เกลียด
เราจะลาด้วยความเข้าใจ โปรดรู้ไว้นะฉันรักเธอมากและฉันไม่อาจมีใคร
เพื่อยิ้มและเพื่อร้องไห้ได้เทียมเท่าเธอ ไม่รู้จะมีใครใหม่ได้เทียมเท่าเธอ
ไม่รู้ใจเธอจะจำแบบไหน เห็นฉันเป็นคนเลวร้ายหรือฉันยังเป็นคนดี
ไม่รู้นานไปจะยังโกรธฉันหรือพร้อมอภัยให้ฉัน นึกถึงเรื่องราวเคยมี
ฉันจะจำสิ่งที่เธอทำพันครั้งที่เธอทำดี ฉันจะลืมสิ่งที่เธอเป็น สิบครั้งที่มันร้ายๆ
สุดท้ายฉันขอให้เราไม่โกรธ เลิกลากันไปด้วยความไม่เกลียด
เราจะลาด้วยความเข้าใจ โปรดรู้ไว้นะฉันรักเธอมากและฉันไม่อาจมีใคร
เพื่อยิ้มและเพื่อร้องไห้ได้เทียมเท่าเธอ ไม่รู้จะมีใครใหม่ได้เทียมเท่าเธอ
สุดท้าย (Sud Thaai) - Peacemaker
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ
ดูแลตัวเองด้วย...
รักเสมอ.
